Odmówił wysłania wojsk polskich na wojnę z Turcją 1828–29.

W Polsce miał złą reputację. W nocy 29 listopada 1830 jego osoba była głównym celem ataku spiskowców. Jednak udało mu się uciec z warszawskiego Belwederu w przebraniu kobiety. Po wybuchu powstania listopadowego na czele korpusu rosyjskiego uszedł do Rosji, wkrótce zmarł na przywleczoną przez wojska rosyjskie cholerę. Istnieje też druga wersja jego śmierci, poświadczana przez wielu pamiętnikarzy, że została podana mu trucizna w poziomkach ze śmietanąJarosław Marek Rymkiewicz, „Wielki książę. Z dodaniem rozważań o istocie i przymiotach ducha polskiego”, Wydawnictwo Sic!, Warszawa 2011, s. 199..

Związki i potomstwo Pierwszą żoną Konstantego była księżna Julia z Saksonii-Coburga-Saalfeld, którą poślubił w 1796 na żądanie swojej babki Katarzyny II. Konstanty miał wówczas 17, a Julia 15 lat. Małżeństwo było udręką dla Wielkiej Księżny, która ostatecznie opuściła męża i wyjechała z Rosji. W 1808 Julia urodziła nieślubnego syna, którego ojcem był francuski arystokrata. Cztery lata później urodziła drugie nieślubne dziecko, tym razem ojcem był szwajcarski chirurg. W 1820, po dziewiętnastu latach separacji, małżeństwo Julii i Konstantego zostało formalnie anulowane.