Historia terminu déjà vu Za pierwsze pojawienie się określenia „déjà vécu” uznaje się użycie terminu w 1873 r. przez Paula Verlaina w wierszu Kalejdoskop. W 1876 roku Emile Boirac w artykule Correspondance na łamach czasopisma Revue Philosophique użył omawianego określenia ściśle w odniesieniu do zjawiska. Termin ten do języka naukowego wprowadził w 1896 r. M. Arnaud, proponując na spotkaniu Towarzystwa Medyczno-Psychologicznego (Paryż, 24 lutego 1896) użycie terminu déjà vu na określenie omawianego fenomenu. Słowo to przyjęło się na tyle dobrze, że w języku angielskim, a także polskim nie ma odpowiedników.
Déjà vu odczuwano w starożytności. Wiązano wówczas ten fenomen z metempsychozą. Pogląd ten wyznawali pitagorejczycy oraz orficy. Pitagorasa krytykuje Augustyn Aureliusz, twierdząc, że przyczyniają się do tego zjawiska złe i kłamliwe duchy. Św. Augustyn krytykuje poglądy Platona, jakie wypowiadane są ustami Sokratesa w dialogach Menon (81d–84), Fedon (72e), Fajdros (249c–250). Pogląd, że déjà vu przywołuje wspomnienia z poprzednich wcieleń, choć nienaukowy, przetrwał do naszych czasów. Odwoływał się do niego w 1828 r. sir Walter Scott, mówiąc o odczuciu preegzystencji ().