Michel Le Tellier (ur. 16 grudnia 1643 w Le Vast, zm. 2 września 1719 w la Flèche) – francuski jezuita.
Wszedł w nowicjat w 1661. W 1709, po śmierci Père-Lachaise, został spowiednikiem i doradcą Ludwika XIV i był nim aż do śmierci króla. Zwalczał jansenizm i doprowadził do zniszczenia klasztoru sprzyjającemu jansenizmowi Port-Royal-des-Champs w 1709. Wymógł też akceptacją francuskiego kleru do rezygnacji z tendencji do gallikanizmu i zaakceptowana papieskiej bulli Unigenitus potępiającej jansenizm.
Wraz z dwoma innymi duchownymi, którymi byli ojcowie Dominique Bouhours i Pierre Besnier tłumaczył Nowy Testament na język francuski (podstawą była Wulgata). Napisał też zbiór rad dla Wielkiego Delfina; ad usum Delphini i historię Aleksandra Wielkiego (l’Histoire d’Alexandre le Grand).
Po śmierci Ludwika XIV, wygnano go z dworu: najpierw do Amiens, a potem do la Flèche.