mały|Grupa brytyjskich jeńców wziętych do niewoli na wyspie Leros|alt= Bitwa o Leros (niemiecki kryptonim operacji: Unternehmen Leopard) – krótkotrwałe działania wojenne pomiędzy siłami brytyjsko-włoskimi a niemieckimi na przełomie października i listopada 1943 roku, w ramach kampanii o Dodekanez.
Geneza Wyspa Leros pod okupacją włoską przekształcona została w silnie ufortyfikowaną bazę morską ze strategicznym portem Lakki. Benito Mussolini nazwał ją „Śródziemnomorskim Corregidorem”. Po ogłoszeniu rozejmu, a następnie kapitulacji Włoch na początku września 1943 r., część okupacyjnych wojsk niemieckich z Bałkanów zostało skierowanych do zajęcia obszarów włoskich. W tym samym czasie premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill, zachęcony udanymi lądowaniami aliantów na Sycylii (operacja Husky) i południowej części Półwyspu Apenińskiego, nakazał przygotowywanie planu zajęcia wysp Dodekanezu. Zamierzał je wykorzystać jako bazy wypadowe brytyjskiej floty wojennej i lotnictwa do atakowania Niemców na Bałkanach, a być może w przyszłości też do inwazji na okupowaną Grecję. W grę wchodziło ponadto możliwe przeciągnięcie na stronę aliantów dotychczas neutralnej Turcji. Kampania dodekanezka toczyła się jednak od początku źle dla Brytyjczyków. Najpierw Niemcy zajęli wyspę Rodos, zaś 4 października padła wyspa Kos.