W Pucharze Świata zadebiutował 14 marca 2007 roku w Drammen, zajmując 36. miejsce w sprincie klasykiem. Pierwsze pucharowe punkty, a zarazem pierwsze podium i pierwsze zwycięstwo wywalczył 16 grudnia 2007 roku w Rybińsku, gdzie był najlepszy w sprincie stylem dowolnym. W sezonie 2007/2008 jeszcze raz stanął na podium - 1 marca 2008 roku w Lahti wygrał tę samą konkurencję. Ostatecznie sezon ten ukończył na 21. pozycji w klasyfikacji generalnej oraz czwartej w klasyfikacji sprinterskiej. Jest to jak dotąd jego najlepszy sezon w karierze. W kolejnych sezonach jeszcze kilkakrotnie stawał na podium, odnosząc dwa zwycięstwa: 14 marca 2010 roku w Oslo i 15 grudnia 2013 roku w Davos wygrywał sprinty techniką dowolną.
Podczas mistrzostw świata w Oslo w 2011 roku zajął trzynaste miejsce w sprincie stylem dowolnym. Był to jego jedyny start na tej imprezie. Na rozgrywanych trzy lata później igrzyskach olimpijskich w Soczi wystartował tylko w sprincie stylem klasycznym. Dotarł tam do finału, w którym zderzył się jednak z Rosjaninem Siergiejem Ustiugowem i Szwedem Marcusem Hellnerem. Wszyscy trzej zawodnicy przewrócili się, najszybciej pozbierał się Gløersen, jednak strata do pozostałych zawodników była już za duża.