W Polsce, podobnie jak w wyżej wymienionych krajach, pierwsze czasopisma kobiece redagowane były przez mężczyzn. W latach 1818–1835 ukazywało się 17 tego rodzaju czasopism. Pierwszym polskim pismem kobiecym był „Tygodnik Polski i Zagraniczny” (1818–1820, od 1819 tytuł „Tygodnik Polski”, a następnie w latach 1820–1822 pt. „Wanda”). W Polsce od 1948 ukazuje się „Przyjaciółka”, której nakład sięgał 3 milionów.
Dwudziestolecie międzywojenne w Polsce „Bluszcz”, jedno z najstarszych pism polskich, tygodnik ukazujący się od 1865. Od 1924 dzięki nowej spółce wydawniczej nabrało rozmachu i w ciągu kilku lat powstały kolejne czasopisma uzupełniające („Kobieta w Świecie i w Domu”, „Dziecko i Matka”, „Życie Kobiece”, „Kultura Ciała”, „Ja to zrobię”, „Życie praktyczne” i in.). Prowadzony najpierw przez Wandę Pełczyńską, a później przez Stefanię Podhorską-Okołów miał duże ambicje literackie i kulturalne. Pisały w nim m.in. Maria Dąbrowska, Maria Kuncewiczowa, Pola Gojawiczyńska, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Ewa Szelburg-Zarembina. „Bluszcz” nie cieszył się nazbyt wielką popularnością i jego nakład nie przekraczał 10 000 egz.