thumb|200px|Ratusz Starej Warszawy (1701) thumb|200px|Jan Piotr Norblin, Wieszanie targowiczan na Rynku Starego Miasta 9 maja 1794, po lewej stronie budynek ratusza Ratusz Starej Warszawy, także ratusz miasta Starej Warszawy – budynek ratusza Starej Warszawy, znajdujący się od XV wieku do 1817 na Rynku Starego Miasta.
Historia Władzę nad miastem sprawował przez długi czas po lokacji zasadźca miasta, którym był pełnomocnik księcia – wójt z kilkoma ławnikami. Wyłonienie się samorządu miejskiego wymusiło budowę ratusza. Pierwsze wzmianki o ratuszu pochodzą z 1429 roku i w formie gotyckiej przetrwał do roku 1580. Pierwotnie jego wymiary wynosiły 15 na 13 metrów. W piwnicy pod ratuszem sprzedawano piwa wareckie i piątkowskie, co było znaczącym źródłem dochodów miasta.
W roku 1580 Antonim de Ralia przebudował ratusz na modłę niderlandzką z 4 cylindrycznymi skarpami w narożach i wieżą ratuszową. W 1701 roku powstał wokół ratusza murowany, parterowy budynek projektu Tylmana z Gameren o rozmiarach 55 na 34 m, mieszczący kramy, których od strony ratusza było 36, a od zewnątrz 39, ozdobiony 4 portalami i attyką tralkową osłaniającą dach.