Hermann Cohen (ur. 4 lipca 1842 w Coswig, zm. 4 kwietnia 1918 w Berlinie) – niemiecki filozof pochodzenia żydowskiego.

Życiorys Syn kantora synagogi w Coswig. Studia rozpoczął na rabinackim seminarium we Wrocławiu, a w 1861 roku przeniósł się na wydział filozoficzny Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1865 uzyskał doktorat na Uniwersytecie w Halle. Od 1873 do 1912 roku profesor Uniwersytetu w Marburgu. Wykładał także w innych miastach. Założyciel neokantowskiej szkoły marburskiej. Koncentrował się na teorii logicznych warunków poznania naukowego. W filozofii wyróżniał trzy działy: teorię poznania (utożsamianą przezeń z logiką), estetykę i etykę. Zwolennik koncepcji tzw. etycznego socjalizmu. W 1878 roku ożenił się z Marthą Lewandowski.

Tłumaczką jego dzieł była Bertha Badt-Strauss.

Dzieła „Die Platonische Ideenlehre Psychologisch Entwickelt”," in „Zeitschrift für Völkerpsychologie”, 1866, iv. 9 „Mythologische Vorstellungen von Gott und Seele”, 1869 „Die dichterische Phantasie und der Mechanismus des Bewusstseins”, „Zur Kontroverse zwischen Trendelenburg und Kuno Fischer”, 1871 Kant's Theorie der Erfahrung, Berlin, 1871;