Paul Natorp (ur. 24 stycznia 1854 w Düsseldorfie, zm. 17 sierpnia 1924 w Marburgu) – niemiecki filozof i pedagog, przedstawiciel neokantowskiej szkoły marburskiej i jeden z prekursorów pedagogiki społecznej.
Życiorys Urodził się 24 stycznia 1854 w Düsseldorfie. Studiował filologię klasyczną w Bonn, a następnie kontynuował studia na Uniwersytecie w Strasburgu. Filologii klasycznej jednak nie ukończył, ponieważ odkrył w sobie "sekretne powołanie filozofa". Owo "powołanie" zostało rozbudzone przez przyjaciela Natorpa, który zafascynował go myślą (wpływowych wtedy) niemieckich neokantystów: Hermanna Cohena oraz F.A. Langego. Pierwszym poważnym filozofem z którym Natorp zetknął się bezpośrednio był Ernst Laas (radykalny antykantysta, oraz antyplatonik). Przygotowanie filologiczne Natorpa zaowocowało początkowo wzmożonymi studiami nad Platonem, co przyczyniło się ostatecznie do wzmocnienia autorytetu Niemca wśród zawodowych filozofów. Habilitował się pod kierunkiem Cohena, w Marburgu, w roku 1881.
Podczas swojego długiego pobytu w Marburgu ugruntował swoją pozycję neokantysty. Poznał wielu ilustratorów i pisarzy, znaczących naukowców, ludzi kultury, a także utrzymywał kontakt z wybitnymi intelektualistami niemieckojęzycznymi (którzy często byli jego studentami i przyjaciółmi), np. Karlem Barthem, czy Ernstem Cassirerem.