Zamiast czerwieni uzyskał błękit, któremu nadał nazwę „berlińskiego”.
Kolor ten został przyjęty jako barwa armii pruskiej, w odróżnieniu od kolorów zielonego armii rosyjskiej (bazującego na barwnikach roślinnych) i niebieskiego armii francuskiej i bawarskiej (bazujących na barwniku indygo). Barwnik pruski w praktyce okazał się trudny do utrzymania w czystości – spierał się w kontakcie z mydłem.
W XIX wieku stosowany był dla odczytania palimpsestów.
Jeden z barwników stosowanych przez więźniów do wykonywania tatuaży.
Przypisy
Kategoria:Cyjanki Kategoria:Związki kompleksowe żelaza Kategoria:Pigmenty nieorganiczne Kategoria:Wskaźniki chemiczne Kategoria:Leki z listy leków podstawowych Światowej Organizacji Zdrowia