Zasadnicze niewypukłości (ang. fundamental nonconvexities) - zjawisko związane z efektami zewnętrznymi w gospodarce, na które w związku z obserwacjami R. H. Coase'a zwrócili uwagę D. A. Starrett oraz J. J. Laffont. Polega na tym, że w sytuacji związanej z na przykład ujemnym efektem zewnętrznym w postaci zanieczyszczeń produkowanych przez fabryki oraz rozważanym przez autorów rynku obrotu zezwoleniami w przypadku ograniczeń co do ich emisji dochodzi do powstania nieciągłości rynkowej krzywej podaży. Jeżeli krzywa popytu na zezwolenia przebiegać będzie w obszarze tejże nieciągłości, na rynku tym nie będzie równowagi.
Przykład opiera się na tym, że fabryka poza usługami, które oferuje w ramach swojej własnej działalności gospodarczej, ma pozwolenie na daną emisję zanieczyszczeń. Jednak jeżeli ich nie wykorzystuje, może je sprzedać innym fabrykom. Na podstawie krzywej możliwości produkcyjnych wiadomo, że wraz ze wzrostem wydzielania zanieczyszczeń maleje produkcja, ale zbiór dopuszczalnych kombinacji produkcji i emisji spalin jest zbiorem wypukłym na wykresie. Przy limicie emisji fabryka zaprzestaje działalności.