Z dniem 1 stycznia 1992 roku mianowany na stanowisko profesora zwyczajnego na Politechnice Gdańskiej.

Przez trzydzieści lat (od 1969) kierował Zakładem, a następnie Katedrą Nauk Filozoficznych. Był członkiem PZPR do 17 grudnia 1981 roku, kiedy jako jeden z pierwszych oddał legitymację partyjną. Z tego powodu został wskazany przez Komitet Wojewódzki PZPR do zwolnienia z pracy. Nie został zwolniony, ale na tytuł profesora nadzwyczajnego musiał czekać dziewięć lat – otrzymał go po obradach Okrągłego Stołu w maju 1989 roku.

Przez pierwsze 15 lat swojej działalności naukowej i dydaktycznej zajmował się filozofią marksistowską i filozofią Hegla. Od 1981 roku związał się z nurtem filozofii chrześcijańskiej. Współpracował z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim i Gdańskim Instytutem Teologicznym. Wykładał także historię filozofii starożytnej i średniowiecznej.

Szerszy życiorys profesora Adama Synowieckiego, zestawienie pełnego dorobku naukowego oraz kilkanaście artykułów z lat 1980–1998 zawarto w książce Na drodze (nie)wiedzy. Pisma humanistyczne Adama Synowieckiego.