Nagrobek Kazimierza IV Jagiellończyka – jeden z ważniejszych przykładów późnogotyckiej rzeźby w Polsce, dzieło Wita Stwosza. Znajduje się przy południowo-zachodnim narożniku kaplicy Świętokrzyskiej w katedrze na Wawelu w Krakowie.

Historia Kaplica Świętokrzyska powstała w latach 1467–1477 jako fundacja króla Kazimierza Jagiellończyka i jego żony Elżbiety, pomyślana jako miejsce pochówku pary królewskiej. Otrzymała ona bogate wyposażenie, m.in. ołtarze Świętej Trójcy i Matki Boskiej Bolesnej, królewskie stalle, lecz o monarszym charakterze kaplicy poświadczały nagrobki króla i królowej, przy czym ten ostatni nie zachował się do dziś.

Kazimierz Jagiellończyk zmarł 7 czerwca 1492. Sam nagrobek najprawdopodobniej fundowała Elżbieta Rakuszanka, o czym zresztą wspomina passus w kronice Macieja z Miechowa relacjonujący uroczystości pogrzebowe króla. Podobnie jak w przypadku pozostałych monarchów (z wyjątkiem grobu Kazimierza Wielkiego), nagrobek stanowi swojego rodzaju kenotafium – ciało Kazimierza Jagiellończyka, nie spoczywa we wnętrzu tumby, ale pochowane jest pod posadzką kaplicy. Dzieło wykonali Wit Stwosz i Jörg Huber z Passawy, który zostawili swoje sygnatury na nagrobku. Kilkakrotnie odnawiany, ostatnio w 2005, kiedy to przywrócono części detalu, m.in.