Głowa położona na poduszce jest lekko odrzucona w tył i przechylona na lewo, stąd ostro zarysowano ścięgna i skórę szyi. Oblicze umarłego cechuje daleko idący naturalizm, dostrzec tu można nie tylko sędziwy wiek monarchy, ale również bolesny wyraz w szeroko otwartych, lecz zmęczonych oczach o grubych pomarszczonych powiekach, zaciśniętych ustach, udręczonym czele. Silnie zaznaczone cechy fizjonomiczne Stwosz oddał z właściwą sobie czytelnością. Okryte rękawiczkami dłonie cechuje dokładna analiza anatomiczna, charakterystyczna dla rzeźb Ołtarza Mariackiego.
Król został ukazany w najwyższym dostojeństwie królewskich atrybutów – w pełnym stroju koronacyjnym. Insygnia w pełni naśladują autentyczność wyglądu. Na koronie z misternością opracowano kamienie szlachetne zdobiące jej obręcz, zaś szczyt tworzą sploty oschłych liści ostów. Berło ma kształt laski, zwieńczonej ażurowym kwiatonem złożonym z motywów liściastych. Jabłko nie zachowało do dziś krzyżyka.
Szyję obejmuje gęsto marszczony humerał, ku stopom swobodnie opada alba, w dolnych częściach draperie przybierają bardzo meandryczne formy. Nieco wyżej widać fragment ozdobnej stuły przylegającej do alby.