Clemente, który został ekskomunikowany już w 1078 roku, a jego kościół tytularny został nadany opatowi Rainiero, przyszłemu papieżowi Paschalisowi II. kardynałów prezbiterów i tylko jeden kardynał biskup. Jedną z przyczyn tego buntu było to, że Grzegorz VII „wykluczył kardynałów (prezbiterów) z kręgu doradców Stolicy Apostolskiej”. Wkrótce duchowieństwo popierające antypapieża kontrolowało 17 z 28 kościołów tytularnych Rzymu. Nawet ci kardynałowie prezbiterzy którzy pozostali w obozie gregoriańskim protestowali przeciw uprzywilejowaniu kardynałów biskupów. „Gregoriański” kardynał Deusdedit z S. Pietro in Vincoli zaczął rozpowszechniać sfałszowaną wersję dekretu „In Nomine Domini”, w której słowa „kardynałowie-biskupi” zostały zastąpione terminem „kardynałowie”, co zgodnie z ówczesną nomenklaturą oznaczało wyłącznie kardynałów prezbiterów. W tym stanie rzeczy do udziału w wyborze następcy Grzegorza VII zostali dopuszczeni (prawdopodobnie po raz pierwszy) kardynałowie prezbiterzy, choć dominująca rola kardynałów biskupów została utrzymana.
Kardynałowie biskupi W 1086 roku w obediencji „gregoriańskiej” było sześciu kardynałów biskupów: