Benedetto in Salerno
Gregorio da Pavia (1073) – kardynał diakon Świętego Kościoła Rzymskiego Damianus (1076) – kardynał diakon Świętego Kościoła Rzymskiego; opat Nonantola
Do grona kardynałów diakonów w obydwu obediencjach zaliczano wówczas jedynie członków kolegium diakonów pałacowych, których było najwyżej siedmiu. W 1084 roku kolegium to podzieliło się niemal po połowie: trzech dołączyło do antypapieża, a pozostałych czterech pozostało wiernych Grzegorzowi VII i jego następcy. 12 diakonów regionalnych dołączyło do grona kardynałów prawdopodobnie dopiero za pontyfikatu Paschalisa II (1099-1118).
Wybór Urbana II W chwili śmierci Wiktora III Rzym pozostawał w rękach antypapieża i nie było nadziei na jego rychłe odzyskanie. W tej sytuacji kardynałowie elektorzy zebrali się 9 marca 1088 w Terracina w kościele świętych Piotra i Cezarego, w towarzystwie kilkudziesięciu biskupów (także spoza Włoch), papieskiego prefekta Rzymu Benedykta oraz margrabini Matyldy z Toskanii. Przez trzy dni odprawiano zwyczajowe modły i nabożeństwa, aż w końcu w niedzielę 12 marca, zgodnie z powszechnymi oczekiwaniami i wolą zmarłego papieża jednogłośnie obrano kardynała biskupa Ostii Odona de Lagery, który przybrał imię Urban II. Wybór ogłosił publicznie kardynał Piotr Igneo, biskup Albano.