Jardangi dzieli się na mikrojardangi, mezojardangi i megajardangi. Mikrojardangi są małymi tworami, najmniejsze mają ledwie kilka centymetrów wielkości. Według Svena Hedina, klasyczne jardangi osiągają wielkość kilku, kilkunastu metrów; takie rozmiary mają właśnie mezojardangi. Megajardangi mogą ciągnąć się kilometrami, a ich wysokość dochodzi nawet do 200 metrów.
Utwory te są zbudowane z mało odpornych na procesy destrukcyjne osadów (najczęściej są to słabo skonsolidowane pyły, piaski czy iły pochodzenia rzecznego, jeziornego lub eolicznego).
Występowanie Jardangi zlokalizowane są na terenach pustynnych, np. na pustyni Namib czy na Saharze. Licznie występują również w Azji, np. na pustyni Lut w Iranie czy na pustyniach Arabii Saudyjskiej. Można je też spotkać w obu Amerykach, Australii, a także w Europie (np. w Hiszpanii). Mezojardangi licznie występują w Czadzie, Mali, Algierii i Egipcie. Megajardangi można znaleźć m.in. na pustyni Lut czy w górach Tibesti.
Obecność jardangów stwierdzono także na Marsie.
Przypisy
Kategoria:Geomorfologia