Znaczenie Prosta i przejrzysta forma, jaką nadał gramatyce w Ars Minor Donat, przyczyniła się do jej upowszechnienia jako podręcznika od końca IV wieku. W okresie karolińskim uznano ją za fundament nauczania gramatyki i została podstawowym podręcznikiem dla początkujących w trivium. Ten, kto uczył się od okresu karolińskiego wymarłej już łaciny, miał nie tylko opanować ten język w czytaniu, lecz również doprowadzić do mistrzostwa sztukę mówienia w nim i pisania. Dlatego uczeń początkujący musiał wyuczyć się na pamięć Ars minor. Wycofywanie jej ze szkolnictwa rozpoczęło się w XVII–XVIII wieku, kiedy zaczęto ją zastępować nowszymi podręcznikami. W XIX wieku uczono się z niej już rzadko, w XX wieku zastosowanie Ars Minor zanikło.

Jeżeli pominąć Biblię, to Ars minor była najczęściej wydawanym dziełem w XV wieku, po wynalezieniu druku. Zachowało się ponad trzysta jej inkunabułów. We Włoszech była pierwszą książką drukowaną, w 1464. Ars minor była też pierwszą książką drukowaną w Gdańsku. Starodruk z XV wieku jest przechowywany w Bibliotece Gdańskiej PAN pod sygnaturą XV 365.