Jan Witold Grajewski (ur. 13 lutego 1932 w Gdańsku, zm. 22 maja 2009 tamże) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Gdańskiego, dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego w latach 1984–1990, sędzia Izby Karnej Sądu Najwyższego w latach 1990–2000.
Życiorys Syn Leona i Kunegundy. W 1955 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Pracę dyplomową napisał pod kierunkiem Antoniego Peretiatkowicza. Po studiach przez 20 lat wykonywał zawód prokuratora. Jego awans zawodowy w prokuraturze był ograniczany ze względu na brak przynależności do PZPR.
W 1975 uzyskał na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu stopień naukowy doktora nauk prawnych na podstawie napisanej pod kierunkiem Tadeusza Nowaka rozprawy pt. Zażalenie jako środek odwoławczy w polskim procesie karnym (rozprawa początkowo powstawała na seminarium Jana Habera). W tym samym roku podjął pracę naukowo-dydaktyczną na Wydziale Prawa Uniwersytetu Gdańskiego. W 1980 został członkiem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. W 1983 otrzymał na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pt.