W każdej budce znajdował się skład części zapasowych, opon i kiszek oraz apteczka.
Na 150 m przed każdym rozjazdem umieszczono semafory:
przed dojazdami – pomarańczowe przed rozjazdami i punktami końcowymi – zielone
Koniec i początek trasy oznaczał umieszczony w jej poprzek napis ALT. Przy każdym rozjeździe umieszczono napis Biforcazione (rozjazd) biały na czerwonym tle, który w nocy był oświetlony.
Aby pomóc kierowcom trzymać się prawej strony drogi wbudowano w środek jezdni białe linie, a aby nie wypadli z drogi podczas mgły po obu stronach jezdni umieszczono białe cementowe słupki.
Koszt przejazdu autostrad wynosił w 1929 roku:
dla motorów – 9 lir dla samochodów w zależności od kategorii: do 17KM -12 lir, do 29 KM – 17 lir, powyżej – 20 lir dla autobusów; do 20 osób – 40 lir, powyżej 20 osób-60 lir
Powrót był o 50% droższy.
Dodatkowo kierowcy mogli wykupić książeczkę z 24 lub 50 kuponami na przejazd lub abonament na nieograniczoną liczbę przejazdów.
Szybkość Nie było ograniczenia szybkości, ale " kierowca w każdej chwili winien być panem szybkości swojego wozu i móc ja regulować".