Nie wydaje się, by kardynałowie-biskupi choćby w ograniczonym zakresie odgrywali uprzywilejowaną rolę przewidzianą dla nich w formalnie wciąż obowiązującym dekrecie In Nomine Domini z 1059. Wynikało to prawdopodobnie z faktu, że najpopularniejsze wówczas zbiory prawa kanonicznego (np. zbiór kardynała Deusdedita czy biskupa Anzelma z Lukki) zawierały sfałszowaną wersję tego dekretu, mówiącą, że papieża wybierają kardynałowie, a nie tylko kardynałowie-biskupi.
Nieobecni Co najmniej sześciu kardynałów nie uczestniczyło w elekcji:
Wilhelm (10 marca 1123) – kardynał biskup Palestriny; legat papieski w Niemczech Giovanni da Crema (1116) – kardynał prezbiter S. Crisogono; legat papieski w Anglii Amico OSB (1117) – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo; opat S. Vincenzo al Volturno Pietro Pierleoni OSBCluny (1113) – kardynał prezbiter S. Maria in Trastavere; legat papieski we Francji Oderisio di Sangro OSB (1112) – kardynał diakon S. Agata; opat Montecassino Gregorio Papareschi (1116) – kardynał diakon S. Angelo in Pescheria;