Federalizm fiskalny polega na przekazywaniu kompetencji w zakresie polityki fiskalnej od rządu centralnego do niższych poziomów rządu. Taka decentralizacja ma na celu wzrost efektywności w alokacji zasobów, redystrybucję dochodów i stabilizowanie gospodarki, dzięki umożliwieniu podmiotom lokalnym podejmowania decyzji w obszarach, o których dysponują większą ilością wiedzy na temat lokalnych problemów i potrzeb niż poziom rządowy.
W takim systemie, politykę alokacyjną prowadzą poziomy rządu niższe od federalnego, a politykę redystrybucji prowadzi federalny organ polityki fiskalnej. Zgodnie ze stosowaną w federalizmie fiskalnym zasadą subsydiarności, w ten sposób dąży się do pogodzenia interesów lokalnych społeczności z federalnymi celami wyższego poziomu, gdzie traktuje się pieniądz jako dobro wspólne, które musi podlegać regulacji (np. poprzez niezależny Bank Centralny) w interesie ogólnopaństwowym.