Kariera wojskowa Od młodości wprawiony w sztuce wojennej, najpierw jako towarzysz chorągwi husarskiej, potem został jej dowódcą i otrzymał rangę pułkownika królewskiego. Uczestniczył w wojnach Batorego, m.in. w wyprawie multańskiej w 1600, w oblężeniu Białego Kamienia (1602) i bitwa pod Kircholmem (1605). Poparł dwór podczas rokoszu Zebrzydowskiego; w tym okresie (w 1607) dedykowano mu panegiryk pt. „Korona Polska bardzo smutna prośby serdeczne czyni”.
W wyprawie moskiewskiej (1609–1611) brał udział jako doradca Władysława IV.
Podczas kampanii rosyjskiej w 1617 popierał swojego krewnego, Marcina Kazanowskiego, przeciw hetmanowi Chodkiewiczowi, co negatywnie (jako intryganckie warcholstwo) ocenił historyk Adam Przyboś.
Uczestniczył w wyprawie chocimskiej, była to jego ostatnia wyprawa wojenna.
Kariera polityczna Był dworzaninem na dworach Stefana Batorego, Zygmunta III Wazy i Władysława Wazy. Uczył młodzież dworską oraz królewicza Władysława Wazę w zakresie sztuki wojennej, przez co został wpływowym doradcą królewskim, gdy Władysław zasiadł na tronie. Na dworze Władysława Wazy miał od 1633 r. rangę praefectus cubiculi (podkomorzy nadworny koronny), był członkiem rady wojennej i znaczącą rolę w kampaniach króla.