Bitwa pod Plewną – jedna z najbardziej zaciętych bitew drugiej połowy XIX wieku stoczona pod twierdzą Plewna między armią turecką a połączonymi armiami rosyjską i rumuńską. Bitwa ta stanowiła część toczonej w latach 1877–1878 wojny rosyjsko-tureckiej na Bałkanach. Nieustępliwie broniona od lipca 1877 przez wojska tureckie twierdza skapitulowała dopiero w wyniku czwartego szturmu rosyjsko-rumuńskiego w grudniu 1877 roku. thumb|240px|Atak na redutę – obraz Dimitriewa-Orenburskiego Pierwszy szturm Plewna, znajdująca się na północny wschód od Sofii, stanowiła wówczas najsilniejszą twierdzę turecką w Bułgarii. Po wybuchu wojny rosyjsko-tureckiej uporczywe walki o opanowanie jej trwały prawie pół roku, tj. od 8 (20) lipca do 28 listopada (10 grudnia) 1877. Po sforsowaniu Dunaju przez wojska rosyjskie dowództwo tureckie 2 (14) lipca skierowało w kierunku Plewny z Widynia korpus Osmana Nuri-Paszy (przybył pod Plewnę 7 (19) lipca) w celu uderzenia w skrzydło wojsk rosyjskich, zerwania natarcia i związania sił armii rosyjskiej na Bałkanach. Dowództwo rosyjskie po zajęciu Nikopola 4 (16) lipca wydzieliło do zajęcia Plewny oddział gen. J. I. Szilder-Szuldnera (ok. 9 tys. żołnierzy), który bez przeprowadzenia rozpoznania podszedł pod Plewnę wieczorem 7 (19) lipca.