Teoria Harroda – Domara – teoria zrównoważonego wzrostu, która zawiera wyjaśnienie "naturalnej stopy wzrostu gospodarczego". Teoria ta oparta jest na dziełach Roy F. Harroda (1939) i Evseya D. Domara (1946, 1947), których celem było uzupełnienie dzieła Keynesa o ujęcie długookresowe i dynamiczne. Inwestycje są postrzegane nie tylko jako składnik zagregowanego popytu (jak miało to miejsce w krótkookresowej analizie Keynesa), ale również jako czynnik współuczestniczący w tworzeniu zdolności produkcyjnych, a zatem i podaży.
Przez Harroda zostało wprowadzone pojęcie wymaganej stopy wzrostu czyli stopy wzrostu utrzymującej równowagę na rynku towarów. Jeżeli przedsiębiorstwa oczekują, że popyt wzrośnie szybciej niż stopa wymagana to rzeczywista stopa wzrostu będzie większa od oczekiwanej i nastąpi nadwyżka popytu, jeżeli natomiast oczekiwania będą pesymistyczne i stopa rzeczywista będzie niższa od oczekiwanej to nastąpi nadwyżka podaży. Jest to główna zasada funkcjonowania Harrordowskiej niestabilności- brak możliwości zapewnienia przez gospodarkę rynkową dynamicznie stabilnych warunków równowagi podaży i popytu.