Oblężenie Kandii (obecnie Iraklion) – oblężenie, które miało miejsce w latach 1648–1669 podczas wojny wenecko-tureckiej 1645–1669, zwanej z powodu długotrwałych operacji oblężniczych wojną kandyjską.
Wstęp W roku 1644 Kawalerowie Maltańscy zaatakowali konwój turecki zmierzający z Aleksandrii do Konstantynopola, po czym wraz ze zdobytym łupem wylądowali w Kandii na Krecie, która wchodziła w skład Rzeczypospolitej Weneckiej. Wśród zdobyczy znalazła się także część sułtańskiego haremu wracającego z pielgrzymki do Mekki.
Akcja Rycerzy Maltańskich dała Turcji pretekst do rozpoczęcia działań wojennych przeciwko Wenecji. Z tego powodu 24 czerwca/4 lipca 1645 roku wylądowała na Krecie potężna armia turecka licząca 60 000 żołnierzy, którą dowodził Jussuf Pasza. Turcy najpierw opanowali twierdze Canea i Rettimo, a na oblężenie każdej z nich poświęcili dwa miesiące. Do roku 1648 wojska tureckie opanowały całą Kretę i przystąpiły do zdobycia ostatniego i najsilniejszego punktu oporu – głównego miasta na Krecie, czyli Kandii.