Do kina sprowadzono w 1962 roku z NRF urządzenia do automatyzacji projekcji, co wpływało pozytywnie na płynność zmieniania taśm filmowych, odciążało personel kabiny projekcyjnej oraz pozwalało jemu na skupieniu się na jakościowym odtwarzaniu obrazu i dźwięku w trakcie wyświetlania filmów. Kino Wisła było wyposażone w projektory Erneman VIIb.

W 1965 roku rozpoczęto rozmowy, aby zakupić dla Polski aparaturę wspierającej system Todd-AO. Kinem, które najlepiej nadawało się do przystosowania pod panoramiczne filmy, było kino „Wisła”. Wprowadzenie 70mm taśmy filmowych wymagało zamontowania specjalnego półkolistego ekranu o rozmiarach 22x9m oraz specjalnego ustawienia foteli na widowni. W 1966 dokonano pierwszych pomiarów technicznych, które wykazały, że oprócz „Wisły” kinem do którego również łatwo zaadaptować system Todd-AO jest stołeczne kino „Moskwa”. W 1967 brano pod uwagę trzy kina: „Wisłę”, „Sawę” i „Bajkę”.

Od 11 marca 1974 wprowadzono drugą zmianę w kinie. Powodem tej decyzji był remont kina „Śląsk” przy ul. Wspólnej. W latach 1979–1980 kino przeszło prace modernizacyjne.