Starannie opracowane twarze kontrastują z szatami o mocno linearnym modelunku.
O heterogeniczności Drzwi Bernwarda świadczy recepcja wpływów wywodzących się z kilku ośrodków sztuki. Oprócz Hildesheim na terenie Rzeszy zachowały się do dziś cztery tego typu zabytki, w tym troje brązowych podwoi, które znajdują się w Akwizgranie, Augsburgu i Moguncji. Odlanie dwóch skrzydeł i podział na prostokątne kwatery łączą się z drzwiami w katedrze w Moguncji, ufundowanymi przez arcybiskupa Willigisa (940–1011), który koronował dwóch królów niemieckich, Ottona III (983) oraz Henryka II (1002). Prowadził rywalizację z Bernwardem i był jego politycznym oponentem. Analogie widoczne są także w kołatkach w kształcie lwich głów. Natomiast tradycja późnoantycznej formy figur sięga dalej, do Italii, gdzie zachował się największy zespół drzwi brązowych (m.in. drzwi kościoła San Zeno w Weronie katedry w Monreale, czy katedry w Pizie), oraz drewnianych (m.in. w kościele św. Ambrożego w Mediolanie czy bazylice św. Sabiny w Rzymie). Zauważono także, iż sceny figuralne nawiązują do karolińskiego malarstwa miniaturowego, szczególnie do miniatur z Tours, nacechowanych późnoantycznymi środkami iluzjonistycznymi.