W latach 1980–1986 McNamara rozegrał 21 pojedynków w Pucharze Davisa, z czego większość w grze pojedynczej. W ramach tych rozgrywek pokonał m.in. Yannicka Noaha, Matsa Wilandera, Corrado Barazzuttiego. W deblu występował z McNamee i jeden raz z Philem Dentem. Kontuzja wykluczyła go z reprezentacji, która sięgnęła po Puchar Davisa w 1983, ale miał swój udział w triumfie Australii trzy lata później: w meczu pierwszej rundy pokonał w grze pojedynczej Chrisa Lewisa i Kelly’ego Everndena z Nowej Zelandii. Łączny bilans jego pojedynków reprezentacyjnych wynosi 10 zwycięstw przy 11 porażkach, z czego w singlu 9 wygranych i 7 porażek.
Po zakończeniu kariery zawodniczej był trenerem, współpracował m.in. z Markiem Philippoussisem, Grigorem Dimitrowem, Mattem Ebdenem. Ostatnią jego podopieczną była Chinka Wang Qiang (do lutego 2019).
Zmarł na raka prostaty.
Osiągnięcia wielkoszlemowe Australian Open gra podwójna – wygrana 1979, finał 1980 (oba z Paulem McNamee) Wimbledon gra podwójna – wygrane 1980, 1982 (oba z Paulem McNamee) US Open gra podwójna – finał 1981 (z Heinzem Günthardtem)