Literatura antyinterwencjonistów głosi także ekonomiczną zawodność państwa jako regulatora procesów alokacyjnych w gospodarce, który ustala makro- i mikroekonomiczne warunki funkcjonowania podmiotów rynkowych, podkreślając, że zamiast ochrony interesu publicznego realizuje ono interesy urzędników państwowych (teoria regulacji publicznej). Deregulacja (liberalizacja) gospodarek, czyli usuwanie administracyjnych barier „wejścia” firm na rynek i „wyjścia” z niego, swoboda kształtowania przez nie cen i produkcji, to środek proponowany przez antyinterwencjonistów przeciw państwowej kontroli nad rynkiem.
Zawodność stabilizacyjna państwa wyraża się w przytaczanej przez nauczycieli praw własności niemożności stabilizowania gospodarki (w krótkim i długim okresie) za pomocą instrumentów popytowych, tj. pobudzających wzrost produkcji i zatrudnienia. Ma to wynikać z następujących mechanizmów: