W latach 1962–1965 brał udział w Polskiej Ekspedycji Geologicznej w Mongolii, podczas której opracowywał trzeciorzęd i czwartorzęd zachodniej Mongolii. W trakcie prac odkrył dewon w Górach Caban-Szibetu. Za swoją pracę został wyróżniony honorową odznaką miasta Ułangom. W oparciu o materiały zebrane w Mongolii przygotował pod kierunkiem profesora Edwarda Rühle pracę doktorską Kenozoik dorzecza Czono-Charajch-goł w Kotlinie Wielkich Jezior (zachodnia Mongolia), opublikowaną w 1976. Doktorat uzyskał w 1973 w Instytucie Geologicznym w Warszawie.
Po powrocie z Mongolii opracował szereg arkuszy Mapy geologicznej Polski w skali 1:200 000: arkusz Pisz w 1969, arkusz Kętrzyn w 1972 oraz arkusze Lidzbark Warmiński i Olsztyn w 1976. Prace te zaowocowały również wieloma publikacjami omawiającymi osady czwartorzędowe i ich podłoże z Pojezierza Mazurskiego. W. Słowański był też współautorem instrukcji do seryjnych map geologicznych Polski takich, jak Mapa geologiczna Polski w skali 1:200 000 i Szczegółowa mapa geologiczna Polski w skali 1:50 000. W sumie jego dorobek naukowy obejmuje 50 publikacji (w tym kilkanaście map) oraz ponad 70 opracowań archiwalnych.