Wojciech Maksymilian Adamski (ur. 21 listopada 1796 w Poznaniu, zm. 8 lutego 1841) – polski lekarz, botanik.
Urodził się w Poznaniu 21 listopada w rodzinie mieszczańskiej Konrada i Agaty z domu Cichowicz. W domu swojego stryja ks. Mikołaja proboszcza w Łubowie k. Gniezna pobierał początkowe nauki, a od 1811 uczęszczał do gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, gdzie w 1817 zdał maturę. W roku 1818 po ukończeniu szkoły rozpoczął studia w Poznaniu, gdzie początkowo studiował filozofię. Następnie w latach 1819–1923 studiował medycynę na Uniwersytecie w Wiedniu, po czym przeprowadził się do Wrocławia, gdzie od 1824 kontynuował studia medyczne, m.in. pod kierunkiem profesorów: Jana Evangelisty Purkyniego (fizjologię) i Ludolpha Christiana Treviranusa (botanika).
W roku 1825 uzyskał tytuł dr medycyny i chirurgii po przedstawieniu rozprawy „Dissertalio inauguralis sistens prodromum historiae rei herbariae in Polonia, a suis initiis usąue ad nostra tempera”. Od 1826 pracował jako lekarz w Kościanie w województwie wielkopolskim, gdzie prowadził rozległą praktykę lekarską. W 1826 z największym autorytetem lekarskim owych czasów, internistą Christophem Wilhelmem Hufelandem nawiązał w Berlinie osobisty kontakt. Przyjaźnił się również ze swoim kolegą szkolnym K. Marcinkowskim.