right|370px|Mapa Austro-Węgier 1. Królestwo Czech 2. Księstwo Bukowiny 3. Księstwo Karyntii 4. Księstwo Krainy 5. Królestwo Dalmacji 6. Królestwo Galicji i Lodomerii 7. Pobrzeże 8. Austria przed Anizą 9. Margrabstwo Moraw 10. Księstwo Salzburga 11. Śląsk Austriacki 12. Księstwo Styrii 13. Tyrol 14. Austria za Anizą 15. Vorarlberg 16. Królestwo Węgier 17. Trójjedyne Królestwo Chorwacji, Slawonii i Dalmacji (autonomiczna część Królestwa Węgier) 18. Bośnia i Hercegowina (kondominium austriacko-węgierskie) Kraj koronny (niem. Kronland) – terytorium składowe Cesarstwa Austrii w latach 1849–1867 i austriackiej części Austro-Węgier w latach 1867–1918. Głową kraju koronnego był cesarz, w którego imieniu działał Landeshauptmann (starosta krajowy) albo Statthalter (namiestnik).
Oficjalna nazwa „kraj koronny” pojawiła się po reformach w 1849 r., jednak poszczególne obszary, które nazwano krajami koronnymi, stanowiły części składowe monarchii habsburskiej znacznie wcześniej. Kraje koronne były w zasadzie tylko okręgami centralnej administracji cesarskiej, pozbawionymi (z pewnymi wyjątkami) autonomii. Nie były natomiast częściami składowymi federacji (państwami składowymi Austro-Węgier były Cesarstwo Austrii i Królestwo Węgier). Nie były również okręgami narodowościowymi.