Jan Zarako-Zarakowski herbu Dębicz (ur. 8 lutegoKryska-Karski i Żurakowski oraz Rocznik oficerski z 1928 r. podają, że urodził się 21 lutego. 1857 na Wileńszczyźnie, zm. 2 stycznia 1930 w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys 22 maja 1887, po ukończeniu Korpusu Kadetów i Szkoły Junkrów, rozpoczął służbę zawodową w piechocie armii rosyjskiej. Był oficerem Gwardii i słuchaczem Nikołajewskiej Akademii Inżynieryjnej w Petersburgu. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej 1904-1905 dowodził 283 pułkiem piechoty 71 Dywizji Piechoty. W czerwcu 1905 odznaczył się i awansował na generała majora oraz dowódcę 2 brygady 71 Dywizji Piechoty. W styczniu 1907 objął dowództwo 2 brygady 8 Dywizji Piechoty w Warszawie. W marcu 1913 mianowany został generał lejtnantem i dowódcą 11 Syberyjskiej Dywizji Strzelców. Od 3 września 1914 do 30 lipca 1917 dowodził dywizją na froncie niemieckim, na terenach polskich. Następnie leczył się w szpitalu w Moskwie.