Krzysztof Lanckoroński (Włodzisławski) herbu Zadora (zm. 1591) – kasztelan małogoski, kasztelan radomski, zwolennik reformacji, senior kalwinizmu w Małopolsce, dziedzic dóbr kurozwęckich, Kotuszowa, Jabłonicy, Korytnicy, Czernicy, Ponika i Strzelec.
Rodzina Pochodził z gałęzi Lanckorońskich osiadłej na Włodzisławiu. Był synem Jana Wodzisławskiego – Lanckorońskiego (poległego w 1564 podczas wojny o Inflanty) i Anny z Kurozwęk, starościanki szydłowskiej, córki Hieronima. Młodszym bratem Krzysztofa był Hieronim na Włodzisławiu Lanckoroński (zm. ok. 1605), łowczy sandomierski.
Wywód genealogiczny
Kariera 1545 – dworzanin królewski 1546 – 1547 – uczy się w Albertynie w Królewcu 1551 – łowczy sandomierski 1563 – kasztelan czechowski 10 lipca 1567 – kasztelan małogoski 1573 – bierze udział w elekcji i podpisuje akt wyboru Henryka Walezego 25 października 1574 – podpisuje w Krakowie list kalwińskiej szlachty małopolskiej skierowany do wszystkich sejmików z prośbą o radę i pomoc w ukaraniu winnych zburzenia zboru krakowskiego. 1575 – w czasie bezkrólewia jest obecny na sejmikach małopolskich w Nowym Mieście Korczynie i w Opatowie, wybrany sędzią sądów ultimae instantiaeWiesław Śladkowski. Sąd „ultimae instantiae” trzech województw: sandomierskiego, lubelskiego i podlaskiego 1574–1577. Rocznik Lubelski, 3, 1960, s.