Powiat lub Ujezd siebieski – dawny powiat guberni witebskiej. Siedzibą była Siebież, dziś w obwodzie pskowskim Rosji.
Wzmianka z r. 1889 Siebieski powiat leży w północnej części guberni i graniczy od północy z gub. pskowską, od wschodu z pow. neweIskim, od południa z połockim i drysieńskim, od zachodu zaś z lucyńskim. Podług pułk. Strelbickiego zajmuje 68'65 mil. al. 3321'8 w. kw., podług dawniejszych zaś pomiarów ma 3368 w. kw. al. 350,911 dzies. Powiat należy do Pojezierza Bałtyckiego i powierzchnia jego jest przerznięta wyniosłościami, stanowiącemi dział wodny pomiędzy rzekami systematu Wielkiej (dopł. zatoki Fit-łskiej) i Dźwiny Zachodniej (dopł. zatoki Ryskiej). Dział ten zaczyna się w okolicy jeziora Osyń i folw. Wolino (Annińsk), przecina pod wsią Podgórze (Podgorje) al. Morozowa drogę wiodącą ze stacyi Rudnia do folw. Ryków, i ciągnie na wschód około 25 w. do wsi Sowińskie Grebło, poczem przeszedłszy pomiędzy jez. Swibło i Niewiedro, okala północne wybrzeża jez. Niewiedro, poczem wykręca się ku północy przez wieś Hultaje (pow. neweIskiego) i łączy się z wzgórzami przechodzącemi pod wsią Botwino (w pow. siebieskim). Najwyższy punkt w powiecie wznosi się w odległości 2 1 /'1 w. ku północy od Siebieża, (tzw. góra Wozdychalinka) w pobliżu wsi Pietuchowszczynki. Od góry tej wybiega w kierunku półn.-zach.