Kazimierz Okulicz (ur. 4 marca 1890 w Karolowie, pow. poniewieski, zm. 2 lipca 1981 w Londynie) – polski dziennikarz i polityk okresu II RP, poseł na Sejm II kadencji w latach 1928–1930 i minister sprawiedliwości w rządach RP na uchodźstwie, wolnomularzLudwik Hass, Ambicje, rachuby, rzeczywistość : wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905– 1928, Warszawa 1984, s. 370..
Życiorys Syn Kazimierza i Tekli z Kuszelewskich. Po ukończeniu gimnazjum w Libawie, studiował na uczelniach w Rydze, Petersburgu i Wilnie. W trakcie studiów na Politechnice Ryskiej został przyjęty do korporacji akademickiej Arkonia. W 1925 ukończył studia na wydziale prawa i nauk społecznych na Uniwersytecie Stefana Batorego.
W 1915 brał udział w organizacji milicji obywatelskiej Wilna. W 1918 wstąpił do oddziału samoobrony wileńskiej. Od 1919 w Departamencie Litewsko-Białoruskim MSZ. W 1919 uczestniczył w organizowaniu władz administracyjnych w Wilnie. W wolnej Polsce zajął się dziennikarstwem: w latach 1922–1928 redagował „Gazetę Krajową” w Wilnie, później aż do wybuchu II wojny światowej „Kurier Wileński”. Publikował artykuły i rozprawy polityczno-ekonomiczne w „Gazecie Krajowej”, Kurierze Literackim”, „Kurierze Wileńskim”, „Kurierze Porannym”, tygodniku „Przymierze” (1920–1921), miesięcznikach „Wschód Polski”, „Messager Polonais”.