Według praw kodyfikujących strukturę wyznaniową XIX-wiecznej Rosji, duchowieństwo karaimskie składało się z hachanów, hazzanów i szamaszów. Hazzan sprawował dozór nad karaimską gminą (dżymat), hachan czuwał nad zbiorem gmin. Hachan karaimski miał m.in. prawo błogosławić następcę tronu rosyjskiego, kładąc ręce na jego głowie i wypowiadając słowa modlitwyJurij Babinow, Narodowe wydawnictwa periodyczne wschodnioeuropejskich Karaimów, [in:] Żydzi i judaizm we współczesnych badaniach polskich, t. 3, red. K. Pilarczyk, Kraków 2003, s. 440..
W 1837 ustanowiono w Rosji urząd Hachana Taurydzko-Odeskiego oraz Karaimski Zarząd Duchowny w Eupatorii, w 1850 pod jego kompetencje poddano gminy (dżymaty) na Litwie i Wołyniu. W 1863 spod jurysdykcji Eupatorii wydzielono okręgi zachodnie, tworząc drugi urząd Hachana i Zarząd Duchowny w TrokachSzymon Szyszman, Stulecie Karaimskiego Zarządu Duchownego w Trokach, „Teki Historyczne", t. 8, 1956-1957, s. 70-73.. W Polsce międzywojennej hachanat trocki został potwierdzony mocą ustawy o Karaimskim Związku Religijnym z 1936Małgorzata Winiarczyk-Kossakowska, Sytuacja prawna Wschodniego Kościoła Staroobrzędowców, Muzułmańskiego Związku Religijnego oraz Karaimskiego Związku Religijnego, „Rocznik Teologiczny", t. 46, 2004, z. 1, s. 91-94..