Épagneul breton – rasa psów należąca do grupy wyżłów w sekcji wyżłów kontynentalnych. Zaklasyfikowana jest do podsekcji psów w typie spaniela. Typ wyżłowaty. Podlega próbom pracy.
Historia rasy i jej użytkowość Épagneul breton wywodzi się z Francji. Rasę wyhodowano w XVIII wieku, na terenie zachodniej Bretanii. Do odrodzenia hodowli spaniela bretońskiego walnie przyczynił się Arthur Enaud, twórca planowego programu hodowlanego, który na początku XX wieku pozwolił odbudować podupadającą wówczas rasę. Na wystawie psów rasowych spaniel bretoński pojawił się po raz pierwszy w 1896 roku, do Stanów Zjednoczonych rasę sprowadzono w latach 30. XX wieku. Épagneul breton jest psem należącym do legawców, wykorzystującym w polowaniu na drobną zwierzynę leśną i ptactwo "górny wiatr". Wykazuje dużą wszechstronność: nadaje się zarówno do wystawiania i płoszenia zwierzyny, jak i jej aportowania. W trakcie polowania zdradza tendencję do pracy w pobliżu swojego właściciela. W Polsce spaniele bretońskie są rzadko spotykane, podczas gdy we Francji to jedna z najpopularniejszych ras myśliwskich. Liczne hodowle tej rasy występują także w Anglii oraz w Stanach Zjednoczonych.