Na konsystorzu w roku 1822 został ponownie konsultorem i skierowano go do pracy w kolegium Fundacji Królewskiej przy ulicy Długiej, prowadzącego szkołę wojewódzką (obok języków starożytnych nauczał tam historii naturalnej), w której uczyło się nawet ponad 1200 uczniów różnych stanów i wyznań. W 1823 został członkiem Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Po 1830 zaczęły upadać kolegia, w których uczył. Na miejscu kolegium żoliborskiego rozpoczęto budowę części cytadeli, budynki i kościół na Długiej odebrano pijarom. Z powodu choroby przeniósł się do kamedułów na Bielany. Zmarł 24 czerwca 1837 i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Zamiłowany przyrodnik, dobrze obeznany z fauną i florą. Urządzał rozmaite gabinety przyrodnicze przy szkołach pijarskich, porządkował i zakładał biblioteki.