W latach 60. XX wieku, kiedy powstawał ten system wiązano z nim wielkie nadzieje i prognozowano, że zdominuje transport morski. Prognozy te jednak nie sprawdziły się. Zasadniczą wadą tego systemu był brak odpowiedniej ilości portów mogących przyjmować takie statki, co wynikało ze ścisłego powiązania portu ze śródlądową drogą wodną. Porty niespełniające tego warunku nie mogły uczestniczyć w tym systemie transportu. Ponadto śródlądowe drogi wodne często nie były przygotowane do obsługi tych barek, ze względu na ich zwiększoną głębokość zanurzenia. Ważnym czynnikiem, który zahamował rozwój tego systemu, było pojawienie się systemu opartego na kontenerach oraz jednostek typu RO-RO.
Planowano aby załadunek, jak i rozładunek barek na barkowiec odbywał się za pomocą trzech głównych systemów: System LASH – najbardziej rozpowszechniony; polega na tym, że barka jest podnoszona z wody za pomocą specjalnych urządzeń dźwigowych, które wraz z uniesioną barką poruszają się wzdłuż statku, umieszczając ją w odpowiednim miejscu. System SEABEE – charakteryzuje się tym iż, barki wpływają do specjalnego doku, który wraz z barką jest podnoszony na odpowiednią wysokość – pokład barkowca.