Sprawę wykorzystano do dalszego ograniczenia swobód kalwinistów i na skutek tego zbór w Bełżycach przestał istniećna podstawie: Ryszard Montusiewicz, „O konwersji Kaspra Wilkowskiego, lekarza lubelskiego” [w:] Wokół dramatów i dylematów lat reformacji i kontrreformacji, Kalendarz Lubelski, Lublin, 1982, s. 12–18..
W XVII i XVIII wieku w lubelskim arianizm zupełnie zaniknął, zaś kalwinizm reprezentowały nieliczne rodziny szlacheckie: Suchodolskich, Strujeńskich, Orzechowskich, Wielowieyskich, a także kupcy szkoccy i niemieccy. Centrum kalwinizmu stanowił założony jeszcze w 1649 zbór w Piaskach Wielkich, gdzie istniał także drewniany kościół luterański.
XVIII–XX wiek