Posługując się przyjaznym dla użytkownika interfejsem wyświetlanym na ekranie telewizora, odszukuje on interesujący go tytuł, a po zapoznaniu się z podstawowymi informacjami na jego temat, obejrzeniu zwiastuna, może rozpocząć seans. Rozliczenie takiej usługi może odbywać się w różny sposób. Płaci za pojedynczą projekcję, za dostęp do całego kanału czy też wybranych gatunków filmów itd. Podobne rozwiązania są już stosowane w wielu hotelach. Inną bardzo przydatną funkcją jest tzw. „time shifting”, czyli oglądanie z przesunięciem czasowym. Typowym zastosowaniem jest sytuacja, kiedy widz na pewien czas przełącza się na inny kanał np. w celu obejrzenia serwisu informacyjnego i nie chce stracić fragmentu filmu, który oglądał poprzednio. Z kolei osoby nie posiadające możliwości rejestracji całych audycji docenią usługę cyfrowego magnetowidu sieciowego – czyli PVR (ang. Network Personal Video Recorder). Pozwala ona na zapisywanie interesujących widza programów na zewnętrznym serwerze, a nie lokalnie, co uwalnia go od zakupu dodatkowego sprzętu – np. twardego dysku w przystawce telewizyjnej bądź całego komputera – i pozwala na odtworzenie całego zarejestrowanego materiału w dogodnej dla niego porze. Użytkownik obsługuje wszystkie funkcje IPTV bezpośrednio z ekranu telewizora za pośrednictwem przyjaznego menu graficznego, czyli tzw.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Internet Protocol Television · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.