Okręty pomocnicze: okręt zaopatrzeniowy USS „Culgoa” (dowódca komandor podporucznik (ang. Lieutenant Commander) John B. Patton, okręt zaopatrzeniowy USS „Glacier” (dowódca komandor porucznik (ang. Commander) William S. Hogg), okręt warsztatowy USS „Panther” (dowódca komandor porucznik Valentine S. Nelson), tender USS „Yankton” (dowódca kapitan marynarki Walter R. Gherardi), statek szpitalny USS „Relief”.
Flotylla torpedowa: USS „Hopkins” (dowódca kapitan marynarki (ang. Lieutenant) Alfred G. Howe), USS „Stewart” (dowódca kapitan marynarki Julius F. Hellweg), USS „Hull” (dowódca kapitan marynarki Frank McCommon), USS „Truxton” (dowódca kapitan marynarki Charles S. Kerrick), USS „Lawrence” (dowódca kapitan marynarki Ernest Friedrick), USS „Whipple” (dowódca kapitan marynarki Hutch I. Cone), USS „Arethusa” tender (dowódca komandor porucznik Albert W. Grant).
Druga część z San Francisco do Zatoki Puget i z powrotem
Flota, pierwsza eskadra i pierwszy dywizjon były dowodzone przez kontradmirała Charlesa S. Sperry’ego. Pierwszy dywizjon składał się z: USS „Connecticut” (BB-18), okręt flagowy Floty (dowódca komandor Hugo Osterhaus), USS „Kansas” (BB-21) (dowódca komandor Charles E. Vreeland), USS „Minnesota” (BB-22) (dowódca komandor John Hubbard), USS „Vermont” (BB-20) (dowódca komandor William P.