W południowo-zachodniej części hałdy znajduje się materiał przepalony.
Wnętrze hałdy płonie żywym ogniem a szacowana temperatura w środku zwałowiska sięga 600–800 °C. Wydzielają się z niego gazy m.in. tlenek i dwutlenek węgla, dwutlenek siarki oraz siarkowodór (CO, CO2, SO2 i H2S). Z uwagi na obecność w zwałowisku substancji toksycznych w dużym natężeniu, takich jak: metale ciężkie, związki fenolowe i chlorofenolowe oraz wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, w hałdzie panują ekstremalne warunki, zagrażające środowisku naturalnemu oraz mieszkańcom terenów przyległych.
Grawitacyjna segregacja odpadów ułatwiała przenikanie powietrza w głąb hałdy. Wytworzyło to wewnątrz naturalną depresję wymuszającą przepływ powietrza przez zwały z dołu do góry, powodując proces ich podpalenia. W 1992 zlecono wykonanie dokumentacji technicznej dotyczącej rekultywacji składowiska i zabezpieczenia go przed zapaleniem. Wybrano metodę polegającą na wykopaniu rowów chłonnych.
Jest częściowo pokryta roślinnością, stanowi dominujący element krajobrazu okolicy. Hałda jest doskonale widoczna z pobliskich miejscowości m.in. z Wodzisławia Śląskiego i Radlina i z niektórych szczytów Beskidów np.