Od tego roku był oficerem 45 pułku piechoty, stacjonującego w Przemyślu (i w Sanoku), w którym od około 1911 pełnił funkcję adiutanta pułku
W czasie I wojny światowej pozostawał oficerem 45 pułku piechoty do 1918. Walczył na froncie rosyjskim, gdzie dostał się do niewoli, z której uciekł. Później walczył na froncie włoskim.
16 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Do lutego 1919 był członkiem Komisji Likwidacyjnej WP w Wiedniu. Od lutego 1919 do kwietnia 1920 sprawował funkcję szefa Oddziału V Sztabu Naczelnego Dowództwa WP. Na froncie bolszewickim od 24 kwietnia do 24 czerwca 1920 był dowódcą XXXVI Brygady Piechoty, a następnie oficerem łącznikowym Naczelnego Wodza i dowódcą Grupy Operacyjnej. Został awansowany na pułkownika 22 maja 1920 i zatwierdzony w stopniu z dniem 1 kwietnia 1920.