W pierwszej połowie 1813 założył charytatywne chrześcijańskie "Stowarzyszenie Przyjaciół w Potrzebie" (niem. Gesellschaft der Freunde in der Not), które w wyniku Bitwy Narodów pod Lipskiem i jej następstw stało się centrum pracy socjalnej w Weimarze. Działalność i publicystyka Falka w tym okresie była skierowana przede wszystkim na pracę z młodzieżą, pozbawioną przez wojnę domów. Po śmierci czworga z siedmiorga własnych dzieci wskutek epidemii tyfusu, założył dom opieki dla młodocianych "Lutherhof" (późniejszy Falksches Institut). Kładł nacisk na zawodowe wykształcenie podopiecznych, połączone z wychowaniem religijnym. W tym czasie opublikował szereg pism, utrzymanych w duchu pietystycznym.
Na Boże Narodzenie 1816 podyktował dzieciom "Pieśń na 3 główne święta" (niem. Allerdreifeiertagslied), wysławiającą kolejno w poszczególnych zwrotkach, rozpoczynających się słowami "O du fröhliche" (O błogosławiony...), Narodzenie Pańskie, Wielkanoc i Zesłanie Ducha Świętego. W 1829 r. po przeróbce przez Heinricha Holzschuhera (1798-1847), który pozostawił pierwszą zwrotkę oryginału i dodał do niej dwie swoje, pieśń ta stała się jedną z najpopularniejszych w świecie kolęd.