Młode osiągają dojrzałość płciową w wieku 2-3 lat.
Pożywienie Jest wszystkożerny – zjada głównie padlinę, ale zimą, gdy brak pożywienia, atakuje nawet duże ssaki, jak jelenie, łosie czy renifery, które dogania w wytrwałym biegu po śniegu. Okazjonalnie zjada ptasie jaja, larwy owadów i jagody. Silne szczęki w połączeniu z ostrymi zębami umożliwiają mu kruszenie dużych kości i zamarzniętego mięsa. W tunelach pod śniegiem gromadzi zapasy pokarmu, do których wraca nawet po 6 miesiącach.
Ewolucja i systematyka mały|Rosomak na sztychu Jana Jonstona (1652)|240x240px Najstarszym znanym przedstawicielem rodzaju Gulo jest Gulo sudorus, żyjący we wczesnym pliocenie na obszarze Ameryki Północnej. W środkowym pliocenie na obszarze północno-wschodniej Azji żył gatunek Gulo minor. We wczesnym i środkowym plejstocenie występował w Eurazji i Ameryce Północnej mniejszy od współczesnego gatunku Gulo schlosseri. Współczesny Gulo gulo znany jest od środkowego plejstocenu. Takson ten jest jedynym żyjącym przedstawicielem rodzaju Gulo (Pallas, 1780). Nazwą rosomaki obejmuje się niekiedy gatunki należące do kopalnego rodzaju Plesiogulo, który jest siostrzanym taksonem Gulo.