Relacja typu shudō między młodym a starszym samurajem: ilustracja z Opowieści o shudō (衆道物語 Shudō monogatari) (1661).|thumb – słowo japońskie oznaczające: (1) męski homoseksualizm; (2) miłość homoseksualną w klasie wojowników w okresie Edo (1603–1868) i wcześniej, wynikająca z tradycji praktyki młodego samuraja u starszego i bardziej doświadczonego. Starszy partner w związku określany był terminem nenja (念者), młodszy – wakashu (若衆).
Słowo wakashu łączy się często ze słowem kabuki w formie wakashu-kabuki. W 1629 roku siogunat rodu Tokugawa, ze względów moralnych, zabronił kobietom występów teatralnych. Aktorki często bowiem były dostępne jako prostytutki. Zastąpili je wówczas młodzi chłopcy (wakashu). Z podobnych powodów ich udział został zakazany w 1652 roku.
Pochodzenie Pojęcie shudō pojawiło się w Japonii dopiero w XVII wieku, jednak tradycja relacji homoseksualnych między mistrzami a nowicjuszami (określanymi jako chigo) była dużo starsza. Za prekursora męskiej miłości uważany bywa Kūkai (Kōbō Daishi), założyciel buddyjskiej sekty shingon (zwanej "sektą prawdziwego słowa").