Polityka współpracy gospodarczej państwa z otoczeniem jest ściśle powiązana z ogólną polityką zagraniczną państwa, gdyż za pomocą narzędzi służących regulacji stosunków ekonomicznych kraju z otoczeniem można osiągnąć określone cele polityczne. Na przykład stosowanie embarga (tj. zakazu wywozu pewnych towarów do jakiegoś kraju lub do grupy krajów), ograniczeń ilościowych czy wysokich ceł na towary pochodzące z innych krajów jest zwykle narzędziem nacisku politycznego; ponieważ powoduje utrudnienia w rozwoju gospodarczym dyskryminowanego kraju czy grupy krajów.
Typy polityki współpracy gospodarczej Polityka autonomiczna polega na tym, że rząd danego kraju sam, bez uzgodnień z rządami innych krajów, prowadzi działania w dziedzinie stosunków ekonomicznych z zagranicą. Do operacji przeprowadzanych w ramach tej polityki zalicza się: jednostronne działania państwa podejmowane w celu ochrony rynku wewnętrznego przed konkurencją zagraniczną działania regulujące eksport i import działania wpływające na bilans płatniczy